poonchano ชื่อนี้มีเรื่องราวดีๆมาเล่าให้ฟัง

      ใครจะรู้หรือเปล่าว่า วันที่พ่อแม่พี่น้องและตัวเราเองภูมิใจที่สุดนั้นมันเหนื่อยเป็นบ้าเลย ! นั้นก็คือวันที่เราต้องเข้าพิธี เข้ารับพระราชทานปริญญาบัตร นั้นเอง(แต่ก็ภูมิใจนะเพราะเราเรียนจบ) แต่มันต้องแลกมากับ ความวุ่นวาย ในช่วงสองเดือนที่ต้องรอเข้าพิธี

1.ส่วนใหญ่แล้ว 90% ของคนที่เรียนจบจะต้องทำงานแล้ว ซึ่งนั้นก็ย่อมก่อให้เกิดการต้องลางาน มันง่ายครับแค่เดินไปบอกเจ้านายว่า ผมขอหยุดให้หยุดเปล่า มันฟังดูง่ายไปครับ ผมงานก็เยอะครับ การจะลาอะไรแค่สามวันมันอาจจะน้อย แต่นั้นมันย่อมส่งผลถึงตอนที่เราเสร็จกิจแล้วกลับมาที่ทำงาน ลูกค้าโทรตามงานซ่อมงานตรวจเซ็คและอื่นๆอีกมากมาย  บอกได้คำเดี่ยวผมทำเสร็จภายในวันเดี่ยว แต่เหนื่อยโครต เพราะลูกค้าส่วนใหญ่ไม่ยินดีที่จะฟังว่า ผมขอเป็นวันอื่นได้ไหมผมจะไปทำธุระส่วนตัว คำเดี่ยวจากลูกค้า คุณจะมาเมื่อไรเนี่ย โครงการผมของมีปัญหาเยอะเลย ผมก็เลยตอบไปว่า ครับๆๆๆๆ (เดี่ยวแมร่งโทรหาเจ้านายจะงานเข้ามากกว่านี้)

2.ผมต้องซ้อมการรับ ใช้เวลาสองวันในการซ้อม ผมบอกได้คำเดียวเลยว่า มันก็ไม่มีอะไรนะครับมันง่ายถ้าคุณมีสมาธิในการฝึก แต่มันต้องนั่งนานกว่า 8 ชั่วโมง แต่เราขึ้นไปรับแค่ ไม่ถึง หนึ่งนาทีจากพระเทพ แต่ก็ไม่เป็นไรครับ เพราะผมก็อยากที่จะรับกับพระองค์ท่าน

3.วันถ่ายรูป ผมพูดเต็มๆปากเลยครับ วันนี้ผมชอบที่สุดได้เจอเพื่อนได้เจอรุ่นน้อง สนุกเป็นบ้า ผมถ่ายรูปตั้งแต่ 6.00 น จนถึง 12.00 น เพราะต้องไปหาอะไรกินอร่อยๆต่อ การถ่ายรูปในวันนั้นสนุกมา เหมือนเรานั้นบ้ากล้องไปเองเลยที่เดียว ผมไม่ค่อยได้ถ่ายรูปเล่นสักเท่าไร แต่รู้สึกว่าถ่ายไปวันนั้นหลายรูปเลยที่เดียว หน้าไม่หล่อแต่อยากถ่ายอะครับ ถ่ายรูปเสร็จอย่างที่บอกก็ต้องไปหาอะไรกินที่อร่อยเพื่อเป็นรางวัลชีวิต ไปกินโออิชิ แถวรัชโยธิน อาหารอร่อยครับเพราะผมชอบกินอยู่แล้ว แต่ใส่ชุดขาวกินมันรำบากมากเพราะกลัวเปลื้อนแต่ผมก็กินแบบสู้ตายแข่งกับเวลา สุดท้ายอิ่มมาก ชุดเลอะ ฮ่าๆๆ แต่เอาความคุ้มไว้ก่อน

4.วันรับจริง ขอบอกครับตื่นเต้นมาก แหกขี้ตาตื่นตั้งแต่ ตีสี่ครึ่ง พยามแต่งตัวให้หล่อที่สุดมันได้แค่นี้จริงๆครับ ออกเดินทางจากที่พัก ตีห้าไปถึงก็หกโมงเช้า รถติดครับขนาดขึ้นทางด่วน พอไปถึงนึกว่าคนจะน้อยแต่ที่ไหนได้เยอะพอสมควรแล้ว ผมก็นึกขึ้นได้ว่าเราเข้ารับช่วงบ่ายช่วงเช้านั้นเป็นอีกมหาลัย เช้าบางมด บ่ายพระนครเหนือ สรุปผมมาเช้าที่สุดของพระนครเหนือนั้นเอง แถวบ้านเรียกว่า เหอ

     ซุ่มต่างๆเต็มไปด้วยบางมด ผมเลยไปหาที่พักก่อนดีกว่ารอให้บางมดเข้าหอประชุมแล้วเราค่อยออกไปถ่าย เวลาประมาณ 7.00 น ออกไปถ่ายรูป โอเคครับคนน้อยแล้ว ถ่ายไปเรื่อยๆจนหมดซุ่ม คุ่มแล้วครับ เข้าไปหาที่พักต่อ แม่เจ้า คนมาจากไหนกันเนี่ยจากที่มีที่พักเพียงพอกลับไม่พอไปในสองชั่วโมง เดือดร้อนสิครับต้องหาที่พักให้ได้ แย่งชิงกันสุดริด ได้ครับได้โต๊ะหนึ่งเก้าอี้สี่ เดี่ยวญาติเรามาจะได้มีที่นั่ง ได้เวลาตั้งแถวเข้าห้องประชุมแล้วฝากพี่สาวว่าห้ามให้ใครมานั่งนะเดี่ยวญาติเราไม่มีที่นั่ง ไปก่อนนะเดี่ยวออกมาตอนสี่โมงเย็นเข้าห้องประชุมก่อน

     ตื่นเต้นครับ! ใกล้เราเข้ามาแล้วๆ รับจริงแล้ว รับแล้ว ลงแล้ว (ทำผิดเปล่าว่ะเนี่ย) บอกได้คำเดี่ยวครับดีใจครับที่ได้รับกับพระองค์ท่าน เสร็จพิธีลงมาจากห้องประชุม โฮ้วๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ คนเยอะมากไม่มีทางเดินเลยผมรีบเดินไปหาญาติๆ อัดกันเป็นปลารกระป๋องเลย ทุกคนดีใจกับผมกันใหญ่เลย ภูมิใจครับ มาๆถ่ายรูปต่อ

    เสร็จพิธีผมกลับถึงที่พักหลับเลยครับ เพราะพรุ่งนี้เช้าต้องทำงานต่อ  สู้ๆๆ